Mijn gedichten-dump-topic

[Em.]

Dat dus. Want ik schrijf sinds een niet zo heel lange tijd weer gedichtjes.
En ik wilde weten wat jullie er van vinden, en wat ik er eventueel aan zou kunnen verbeteren.

Komt 'ie:



Schoongewassen


Kon ik je woorden maar van mij afspoelen
Laten verdrinken in het vuil van gisteren
Weer schoon beginnen met een nieuwe dag
Niet ruikend naar jou, maar weer naar mij

Kon ik je ogen maar verliezen met het water
En mijn dromen laten uitspatten als een zeepbel
Zodat ik niet langer hoef te hopen op jou
Omdat jij en ik voorgoed gescheiden zijn

Kon ik jouw tijden maar wegwassen uit mijn ziel
Mijn littekens achterlaten in het afvoerputje
Om opnieuw te beginnen en vergeten om te kijken
Vergeten omdat het niet langer nog zal bestaan

Kon ik je maar vergeten zoals ik mijzelf vergat




Herinneringen


Met wijd gestrekte armen vliegend
Kijk ik omlaag, en zie ik mijn leven
Een lappendeken van herinneringen
Duizenden vlakken in een bont geheel

Mijn tranen zijn zoet en vallen terneer
Schrei ik om de fouten die ik zie
Om dingen die ik onderweg verloren ben
Toen niet beseft wat het waard was

Zoveel licht en zoveel donker beneden
Liefde en pijnlijke tijden waarin ik huilde
Zou ik dat meisje dat ik toen nog was
Zo graag in mijn armen willen nemen

Zachte witte wolken spoken om mij heen
Vertroebelen het beeld van vroeger
Kan ik niet meer weten wat het was
Een zachte waas over mijn gedachten



Dromen


Zwart is de hemel, zoet is mijn droom
Je ogen blauw met onschuldige golfjes
Sterren glinsteren, als duizenden oogjes
Gemaakt voor de nacht, als ik voor jou

Een vergeten gitaar met verloren muziek
Klanken die liefjes mijn oren bespelen
Zoete drankjes drinken, neem me mee
Pak me vast, want ik ben verliefd op je

Kus jouw woorden op mijn roze lippen
Glimlach je gedachten in mijn hoofd
Laat mij draaien, verwart raken in jou
Knopen om nooit meer los te maken

Warme dromen in koude avonden
Laat mij slapen, maak mij niet wakker
Sluit mijn ogen voor de harde waarheid
Ik wil niet zien wie jij werkelijk bent

Laat mij dromen



Waterlelies


Jouw mooie blauwe ogen,
met groene stukjes erin.
Ik zag ze vandaag weer voor het eerst,
ik was weer verbaasd,
hoeveel jouw ogen op meertjes lijken.
Kleine meertjes met waterlelies.
Maar het mooist vond ik nog,
dat ik daar in het meertje was.
Ik zag mijzelf,
in het diepe zwart tussen de lelies.


En nu ben ik verliefd,
op meertjes met waterlelies.

[Joep]

mooi, en het rare is, het rijmt niet maar toch lijkt het alsof het wel rijmt als je het leest... heel vreemd...

[Em.]

Dankje. :3
En ik weet niet hoe ik dat voor elkaar heb gekregen. x)
Was mij nooit opgevallen, eigenlijk.

[Em.]

Deze rijmt wel trouwens:


Mijn engel vol met fouten

Kon ik maar mijn leven vergeten
In het licht van een nieuwe dag
Opnieuw beginnen, zonder gedachten
Zonder herinneringen aan jouw lach

Was ik maar blind voor de feiten
Die genadeloos mijn hart verscheuren
Als hongerige wolven, kauwen, bijten
Hard en kil, als sneeuw op de stenen

Wees niet zo wreed voor mijn hart, mijn leven
Verloren in de palm van jouw warme hand
Weet ik niet meer of ik ze heb gegeven
Of dat jij ze mij ruw en wreed ontnam

Jij bent mijn engel vol met fouten
Er is geen keuze meer tussen jou en mij
Mijn doodsvijand, en mijn beste vriend
Als jij ooit gaat, dan gaan wij allebei


Maar ik vind het zoveel gedoe om het te laten rijmen, deze rijmde ook maar deels per toeval.
En je hebt dan zo snel last van een gedwongen rijm, waarbij het niet meer gaat om wat je wilt zeggen, maar of het wel of niet rijmt.

[Joep]

het hoeft ook niet te rijme, ik vind deze ook mooi klinke

[Pikachuumoo]

wauwie ^^

[Jessica]

Mooi hoor

[Em.]

Dankjullie! (:

[Em.]

UPDATE:

Onbereikbare liefde


Engel in mijn dromen,
Elke nacht ontvoert door jou.
Gekust in mijn slaap,
Geliefd in mijn dromen,
Eenzaam en alleen als ik wakker word.


Gemis


Sneller nadert de dag, helaas,
Met lede ogen aanschouw ik haar.
Weet dat, zodra ze is gekomen,
Jij niet langer aan mij zal denken.

Onze wegen zullen scheiden, maar,
Mijn herinneringen blijven kleven.
Mijn dromen vergeten niet, en ik,
Zal altijd aan jou blijven denken.

Jij zult mij voor altijd vergeten, als,
Ik niet langer voor je sta, weg ben,
Gedwongen door het noodlot.
Bleek ik niets belangrijks te zijn.

Kon ik maar vergeten zoals jij mij.
Maar helaas, zal ik je schaduw zien,
Donker, donker als mijn tranen,
Zwart als de dagen zonder jou.

TOELICHTING: Ik ga verhuizen, kan niet meer naar roeien, hij zit in de 6e en gaat dit jaar van school af.
Oftewel: Ik kan hem binnenkort (zoiets gaat altijd te snel) niet meer zien.


Zomerstorm


Woorden voor jou, mijn liefste.
Dwarrelend door elkaar, zinnen,
Onbezonnen en neergeschreven,
Gedachten zonder eind of begin.

Omdat liefde niet te vangen is,
En ik te veel van jou houd, nu,
Mislukt het weer, zie mijn zinnen,
Als mijn liefde, zonder einde.

Liefste, wat moet jij met mij,
Bloedend hart, ach, laat maar.
Laat maar gaan, ik blijf hopen,
Verblind, verdwaasd, vergetend.

Nog een laatste poging want,
Ik houd van jou, verdomme.
Ik ben verliefd, verliefd op jou.
Kut, verkeerd, slecht, opnieuw.

Verwart en verdraait, snap ik,
Niet wetend waar te stoppen,
Stop ik maar hier, maar eerst,
Nog een keer, ‘k houd van jou.



En dat was het weer. ^^

[Em.]

UPDATE2:



Erfenis uit het verleden


Ontstaan uit een brandend verleden,
Neergeslagen door oude vetes.
Belast met een erfenis zo zwaar,
Herinneringen die niet de hare zijn.

Kille ogen en strenge monden spreken.
Vertellen haar hun waarheid,
Leggen haar zwijgend de straf op,
Die haar voorvaderen verdienden.

Huilend omdat geboren zijn voor haar,
Geen zege was, maar een vloek.
Haar moeder niet dankbaar, en
Haar vader niet trouw, nooit meer.

Stil zwijgend, van de hoop ontvreemd.
Naast het werkelijke leven spelend.
Geboren als in een nachtmerrie,
Levend in een zwarte werkelijkheid.



[Iemand een idee voor een titel?]


Zachte dagen kabbelen voorbij,
Grijp ik ze aan, smeek ik ze:
‘Ga nog niet weg, en blijf hier,
Blijf bij mij, want ik ga jullie missen.
Jullie betekenen zo veel voor mij.’
Ze lachen zacht, maar luisteren niet.
En bij het ontglippen, lijkt alles,
Zo heel veel sneller te gaan.
De stroom wordt woest, ontglipt,
Stroomt tussen mijn vingers door.
Alsof het water is, of ik het water,
En zij de vissen, misschien.
Huil ik mijn tranen zoet, terwijl,
Ik weet, nu kan ik nog lachen,
Pas straks, is alles verleden tijd.
Maar aanschouwen is al net zo erg.
Dag, mijn liefste. Dag uit mijn leven.
Blijf wel in mijn hart, in mijn hoofd,
Want ik wil je nog niet vergeten.



Levensweg


Over de gevallen bladeren zo goud,
Onder geurende bloesem zoetjes,
Flonkerende sneeuw, bijtend koud,
Parelende druppels vol van zweet.

Over stroompjes, gevuld met verdriet,
Wolken vol met liefde, ver verheven,
Verborgen jaloezie, vallend in het niet,
Trillende aarde onder vallend water.

Over vallen en opstaan, hoop en dromen.
Een reis met een einde, zonder zicht,
Niet wetend wat er nog zal komen,
Duizend geheimen achter elke bocht.

[Pikachuumoo]

Levensweg


Over de gevallen bladeren zo goud,
Onder geurende bloesem zoetjes,
Flonkerende sneeuw, bijtend koud,
Parelende druppels vol van zweet.

Over stroompjes, gevuld met verdriet,
Wolken vol met liefde, ver verheven,
Verborgen jaloezie, vallend in het niet,
Trillende aarde onder vallend water.

Over vallen en opstaan, hoop en dromen.
Een reis met een einde, zonder zicht,
Niet wetend wat er nog zal komen,
Duizend geheimen achter elke bocht.

die vind k het mooiste ^^.
maar ze zijn eigenlijk allemaal wel mooi ;o

[Em.]

Dankje. (:
Zelf vind ik die ook één van mijn betere. ^^

[Em.]

UPDATE3:


Liefde tot de dood


Sluit je ogen en droom nog heel even,
Want ooit zal ik je verlaten in verdriet,
Achter de coulissen van het leven,
Spelend in het zwarte niets van gister.
Dans met de vijand en kus de dood,
Leef tot morgen de liefde zal doven,
Sluit je ogen dan, de wind zal komen,
Blaast je weg, als dode bladeren,
Stervend op eeuwig koude grond.
Adem de dood, vergeet mijn liefde,
Sterf zonder ooit bemind te zijn.



En toen het weer koud was


Als de dagen weer langzaam korten,
De hemel ijzig, de lucht bevroren.
Als de bladeren weer knarsend sterven,
En men opnieuw haar ogen sluit.

Als het haardvuur weer knettert,
En men samen om tafel gaat zitten,
Als oude vetes worden vergeten,
En de kaarsen opnieuw branden.

Als mijn hart weer koud word,
En mijn hoofd weer stil en verlaten,
Als slechts je schaduw achterblijft,
En ook de tranen weer bevriezen.

Denk dan nog een keer aan mij, liefste,
Voor je jouw vlijt aan andermans zijde,
En zoete dromen het leed doen vergeten,
Buiten word het kil, en binnen ben je warm.

Droom dan over mij, voor je gaat slapen,
Over warmer dagen, mijn hart vol met jou,
In jouw armen, nachten zonder te slapen,
Toen jij nog kon vluchten, vrij in de zomer.

Dwaal dan een keer, je gedachten naar mij,
Vergeet dan de weg, blijf nog heel even,
Verlies je herinneringen niet, bewaar ze,
Dan ontdooien we ze volgende zomer weer.




Zomerliefde


Zacht dagen vloeiden voorbij,
Terwijl de hitte trilde en blies,
Als liefde door onze haren,
De nachten warm en zwart.

‘Je t’aime,’ sprak jij toen nog,
In al half vergeten dagen,
Mijn huid alweer bijna wit,
Mijn bloed vloeit alweer snel.

En toen de zon nog hoog stond,
En het eeuwig leek te duren,
Toen de liefde nog brandde,
Waren slechts de douches koud.

Oude foto’s die mij herinneren,
Aan gesmolten ijsje zoenen,
Kusjes die naar zee roken,
En jouw knuffels met zand.

En al word ik honderd jaren,
Geen dag zal ik vergeten,
Hoe het was, die zomer,
Die zomer vol met liefde.



Titelloos.



Gerimpelde handen, over elkaar gevouwen
Ogen gesloten, zachte dromen in het niets
De laatste woorden al netjes opgeschreven
De klok tikte reeds haar laatste seconden

Mensen knielen, huilen de tranen, zijn stil
Nep of echt, zij zal nooit meer weten wat
Tranen langs hun wangen, nu rozerood
Straks wit als haar wangen, wit als sneeuw

Valt de aarde zacht, smoort de laatst hoop,
Nooit zullen haar voeten de weg betreden,
Stil ligt ze daar, onder de vier witte rozen,
Vier stille kinderen en hun moeder ligt daar.

Vader staat sterk en stoer, trilt opeens,
Voelt de liefde die hij nog geen naam geeft,
Pakt zijn kinderen ferm beet, leidt ze weg,
Zijn hart klopt bang, stil krimpt hij ineen.



Ook titelloos.


Als de sterren vervagen in het licht van de morgen,
Hoop weer gekoesterd wordt ondanks boze dromen,
Het donker vervaagt en de werkelijkheid weer schril is,
Als de zon weer schijnt, denk dan nog eens aan mij.
Hoewel ik toch niet meer was dan enkel maar mijzelf,
En alles wat ons bond achteraf niets bleek te zijn,
Slechts een verloren tijd, gemaakt om te vergeten,
Verleden tijd, vervloek, geschreven op zwarte pagina’s.
Was het misschien niet helemaal mismaakt vanbinnen,
Bestond er toch een klein beetje liefde in ons hart?
Een klein paradijsje, omringt door haat en verdoemenis,
Misschien te veel hartstocht voor twee mensen alleen.
Vochten we tegen elkaar, om niet ten onder te gaan,
Verdronken in de liefde, maalde er pure haat van,
Ik kan alleen van je houden als jij er niet bij bent.


Edelsteen


Je irissen topaas, met aventurijn,
Omringen door pupillen als onyx
Je lippen bloedkoraal gekleurd,
Op huid, gebruind als barnsteen,
Haren zo donker als andalusiet,
Mooier en sterker dan de rest,
Helaas ook bestand tegen mijn liefde.


Als liefde


Onder bloesembomen wandel ik
Langs liefdes stroompjes en over
Gevallen bladeren van verdriet
Verder, op weg naar jou, liefste

Met mijn leven voor mij liggend
Kom ik mijn herinneringen tegen
Pak ik ze beet en houd ze vast
Mijn geschenk voor jou, mijn lief

Duizenden woorden lopen mee
Vertellen over mijn liefde voor jou
Mooie verhalen en oude sagen
Ooit schrijf ik ze op, voor jou

Rijpe vruchten aan oude bomen
Zoet geurend in een lichte bries
Pluk ik ze, maar neem geen hap
Bewaar ze als de liefde in mijn hart



Gesloten deuren


Gesloten deuren, dichtgeslagen voor mijn neus.
Koude tocht, spelend met de vlammen van jouw liefde.
Blaast ze langzaam uit, en zet mij in het donker.
Sluit mij op, druk mijn ogen dicht, mijn liefde uit.
Leg mij in een kistje, berg mij op, eeuwig slapend.
In vergeten kasten, achter gesloten deuren, slapend.
Weer bij jouw in vluchtige dromen van gisteren.
Niet van morgen, hoop gevangen in spinnenrag.
Breek onbreekbare deuren, muren, met een liefde zo groot.
Of kijk door een raampje heen, vergeet niet.
Ooit stond ik naast je, al hield ik je hand dan niet vast.
Ik hield wel van je, eeuwig en over, gesloten deur.



...


Zet de klok stil, voor eventjes,
Laat je gedachten maar zweven,
Als de wind, buiten raast hij door,
Binnen houd hij zijn mond en ziet,
Ziet ons, ziet de liefde bloeien,
Is nog meer getroffen dan wij,
Want wij wisten het al, voelden al,
Hoe groot onze ontmoeting zou zijn,
Onze ontmoeting met ons ware zelf,
Met de liefde, zonder tijd, zonder uren,
Net zo eeuwig als vergankelijk,
Is zij meer waard dan iets anders,
En toch geef ik er geen cent om,
Want ze doet zo vreselijk veel pijn,
‘k wil haar vermoorden, en jou,
Die liefde uit ons snijden, vernietigen,
Met het mes van onze haat, hartstocht,
Liefde die de liefde vermoord,
Helaas zal ik haar nooit vergeten,
Mijn littekens vertellen haar verhaal,
En stiekem ging ze nooit weg,
Omdat wij de liefde waren, liefste.


Begin van iets...


De eerst dagen, bedekt onder dikke lagen stof,
Vaag schemert je glimlach door, je lieve manieren,
De woorden, een beetje moeite, vriendelijk ogend.
Weet ik nog niet wat er onder schuilde, maar toch,
Durf ik niet van liefde te spreken, het leek niet,
Op liefde, op aanbiddelijke gedachten of op warmte.
Maar op jouw, lief als je bent, geen liefde maar lief.




Liefde tot de dood


Sluit je ogen en droom nog heel even,
Want ooit zal ik je verlaten in verdriet,
Achter de coulissen van het leven,
Spelend in het zwarte niets van gister.
Dans met de vijand en kus de dood,
Leef tot morgen de liefde zal doven,
Sluit je ogen dan, de wind zal komen,
Blaast je weg, als dode bladeren,
Stervend op eeuwig koude grond.
Adem de dood, vergeet mijn liefde,
Sterf zonder ooit bemind te zijn.




En voor een ander forum schrijf ik soms ook nog gedichten/songteksten voor andere mensen. Waaronder deze:



Liefde voor twee


Mijn liefde is meervoud,
Want ik houd van twee.
Maar in slapeloze nachten,
Ben ik altijd maar met een.

Waarom houden van een,
Als er twee liefdes zijn?
Twee liefdes in mijn leven,
Als liefde met liefde erbij.

Mijn hart klopt voor beide,
Want zonder de ander erbij,
Ben ik steeds een beetje,
Een beetje eenzaam alleen.

Laat mij van hen houden,
Niet alleen van hem of hem.
Een letter verschil maakt,
Maakt zo veel uit voor mij.

Waarom houden van een,
Als er twee prinsen zijn?
Twee liefdes in mijn leven,
Als liefde met liefde erbij.



Over een jongen


Duizenden woorden te vertellen,
Over een jongen, mooi en lief.
Zal ik mij beperken tot een paar,
Ook al is duizend nog niet genoeg.

Ik houd van hem, schiet tekort,
Het is zo heel veel meer dan dat.
Het is liefde, liefde zoals liefde is,
Oneindig groot en toch zo klein.

Te vangen in een glimlach maar,
Te groot voor één mens alleen.
Daarom deel ik het door tweeën,
Deel ik mijn liefde samen met hem.

Over een jongen, lief en mooi,
Een jongen anders dan de rest,
Alleen hij is zo bijzonder voor mij.
Lieve jongen, ik houd van jou.



Omdat ik van je houd!


Woorden neergedaald en opgeschreven
Geboren in mijn hart, gekoesterd en nu
Losgelaten op dit vel papier, zwart en wit
Losgelaten omdat ik van je houd, liefste

Geen ander kan mijn hart zo beroeren
Mijn knieën trillen, mijn wangen blozen
En zelfs in mijn allermooiste dromen
Is er niets mooier dan houden van jou

Omarm mij liefste, laat mij niet meer los
Laat mij dromen met jou aan mij zijde
Voor eeuwig gekoesterd in mijn hart
Laat mij nooit meer gaan, mijn liefste

Geen ander kan mijn hart zo beroeren
Mijn knieën trillen, mijn wangen blozen
En zelfs in mijn allermooiste dromen
Is er niets mooier dan houden van jou

Ik houd van jou, mijn lieve Ingmar
Dat je het maar eventjes weet, en
Zorg dat je dat nooit zult vergeten
Want niets erger dan leven zonder jou!



Verliefd


Zachte trillingen in mijn buik
Ontembare vlindertjes vliegen
Op het bonken van mijn hart
En het ruisen van mijn bloed

Ik wil jou
Eeuwig en altijd
Nooit meer vergeten

Zoete dromen over ons twee
Dansend door mijn gedachten
Helaas blijven het ijle dromen
Wie leeft er daar in jouw hart?

Ik wil jou
Eeuwig en altijd
Nooit meer vergeten

Potloden hebben gummetjes
Maar niets dat mij kan helpen
Niets krijgt jou uit mijn hoofd
Te veel liefde om te vergeten

Ik wil jou
Eeuwig en altijd
Nooit meer vergeten

Wie wist mijn gedachten uit
Laat mijn dromen vervliegen
Doet hoop en liefde verdwijnen
Krijgt jouw weg uit mijn hart?

Ik wil jou
Eeuwig en altijd
Nooit meer vergeten


En het refrein moest dus perse 3 x 3 woorden zijn. x)


En als nu mijn word crashed ben ik bijna niets kwijt.
Enoverigensnietallemaalwaargebeurtsommigewelenande renietenmetspatiewordditberichttelang.

[Em.]

Oeps. Nu is de pagina een beetje lang. x)

[Piaa.]

Ik vind het echt stjoer dat je dat kan!
Nog even en je kan een gedichtenbundel maken
echt respect voor je, want lang niet iedereen kan zoiets,

x

[Pikachuumoo]

Damn, alweer zo mooi ^^ vooral dit stukje

Ik wil jou
Eeuwig en altijd
Nooit meer vergeten

het heeft iets wat , niemand zegt , meestal is het ik wil je niet kwijt ofzo , anyway nice.

[Em.]

Bedankt.

[Em.]

Net geschreven;


Waardeloos


In de donkerste poel van de liefde,
zie ik je langzaam verdrinken in verdriet.
Omdat hoop je niet meer zal redden,
en ik geen hand naar je uit zal strekken.

Angst verborgen tussen glinsterend wit,
lees ik stille smeekbedes in jouw ogen.
Maar als jij niet geholpen wil worden,
stik dan maar, in jouw eigen verdriet.

Liefde heelt geen rottende wonden,
en kussen maken de tranen niet zoet.
Als jij niet meer wilt vechten voor ons,
verwacht niet van mij, dat ik het dan doe.

En warme woorden klinken steeds killer,
dus knijp ik mijn lippen opeen, en zwijg.
Voel ik mijn ogen zich langzaam verharden,
waarom snap jij niet, dat dit geen liefde is?

Zacht dobbert jouw lichaam nu bleek,
maar jouw geest was al zo langer heen.
Al mijn tranen vergoten aan een liefde,
en jij hield niet eens genoeg van jezelf.


Toen ik dit aan het schrijven was moest ik aan iemand denken die ik ken, en die zijn vrouw langzaam verliest aan haar drank/drugs probleem. Zij raakt steeds verder heen, en wordt ook depressief, vergeetachtig, hele erge stemmingswisselingen enzovoort. Maar ze denkt dat niemand haar wil helpen, en wil er daarom ook niets aan doen. </3

[Piaa.]

^^ watzielig,

[Em.]

Kijk mij nou! Ik dicht nogsteeds. Updateeeeee.





De man en de dingen


in doorwaakte nachten dreef er
een man de kade langs

hij telde de dingen:

stenen zonder breuken, weerspiegelingen
in regenplassen en de zuchten die
eenzame voorbijgangers achterlieten

voor ze verdwenen in de nacht

mijn tenen streelden het water - dan
telde hij de plonzen en de rimpels
in het - verder ongestoorde -
oppervlak

hij keek me aan, alsof hij
zeggen wou:

‘als ik er niet ben, wie onthoud het dan?’




Tot in de eeuwigheid


de tijd is eindig, maar valt steeds uiteen
om in cirkels terug te keren.

zo houd je genoeg over voor
de eeuwig- en oneindigheid (de slang die in zijn
staart bijt, het nooit-vergaan van deeltjes)

maar de dromen die wij vullen zijn
slechts utopieën aan een menselijke horizon. met
mijn dood waaieren mijn atomen uiteen
en vormen wolken van waterstofgas

en meer, teveel om op te noemen, hoeveel
ik zou kunnen zijn - verdeeld in ontelbaar
veel stukjes

en weer draait de tijd, vervalt ze, ontdekt
ze en herinnert ze.

maar misschien zijn er zielen, opgebouwd uit
zachte laagjes stof. even onverwoestbaar als
atomen,

even onnavolgbaar als het vangen van
een regenboog of de voetstappen in het zand,

die dan vallen en pulseren. hartenklop van het
universum (noem het leven, noem het
liefde, noem het gedachtegang)

en misschien dat mijn deeltjes de jouwe ooit
ontmoeten zullen in het zacht fonkelen van een
gaswolk of het lichaam van een
buitenaards wezen

dan hoop ik dat ze samen delen, samen zijn
zich een liefde herinneren van

verloren tijden




Onder wiskunde


achter de brilglazen van het stille
meisje schuilt een droom zonder vleugels

ze deed het raam open

buiten was roze bloesem, binnen de
schaduw van het meisje en ergens
was zij ook

je zonk duizend sloten door met
soppende schoenen maar ze fladderde
als een zeepbel door je vingers

wat je ook deed met je grinnikende
jongenslach jongensogen jongensdromen

zo keek ze je aan zo verdween ze door
de lijnen van het spiraaltjesschrift
(blauw, blauw, wiskunde vandaag, lichte
krabbels, aantekeningen afbuigend
van de kantlijn)

maar zonder achterlating van spoor
of weeïge deo-geur

jij was hier zij ergens achter blonde krullen
en zwarte pupillen, het mensje in haar
hoofd was op reis gegaan

slechts restte een schaduw
met lichaam

[Tank]

Mooie gedichten hoor..

[Em.]

Dank je wel. (:
Commentaar & verbeteringen mag altijd hoor, leer ik alleen maar van. ;p



Geboortekanaal


je was en bent de schelp die
openbreekt. de vloed langs mijn benen
stroomt in golven waarin jij brabbelt
en urineert.

laat kringen achter, in mijn
huid, onder mijn ogen. waar ik wijzen
kan als we pootje baden. ‘dit ben
jij’, de kraaienpootjes

het bordspel dat ik poogde weg te
ruimen en stof ving. het steeds opnieuw graven
van je mollige vingertjes

in het kreukelende van je huid. ik kus
je blozende wangen en knip met bloederige
ogen natte vingers bedekte wangen en
streperige nalatenschap de laatste

verbintenis door.



nee, ik ben geen tienermoeder... gelukkig maar. (:

[Tank]

Oh, voor commentaar en verbeteringen over gedichten moet je niet bij mij zijn. Dat wordt niks! Ik weet alleen wanneer ik iets mooi vind en wanneer niet

[Em.]

Jammer... ;p Ook geen mooiste zin/strofe die iets minder is, toevallig? (A)

[noppie]

Je schrijft echt super super super super goed!
Je kunt een gedichtenbundel uitgeven gratis op: www.boekscout-yo.nl
Ik schrijf ook gedichten, maar niet zo goed als jij!
Mijn gedichten: im-writing.nl.ae
Ik heb eigenlijk geen tips: je bent gewoon mijn grote voorbeeld haha! :wh

[Em.]

Ahw, dank je wel! Maar als je 12 bent (dat stond op je site tenminste ) dan ben je ook nog lang niet zo ver. Ik ben nu -net- 16, en daarmee ook dus te oud voor die uitgever, en toen ik 12 was kon ik het allemaal ook nog niet hoor. Toen schreef ik niet eens! ;p

[noppie]

ow ja, nou ik ben nu 13 maarre: ik ben er ook nog niet zo lang mee bezig inderdaad!
gaat die site maar tot de 15 ofzo?
xx

[Em.]

Ja inderdaad. Ik schrijf nu trouwens 2 jaar, op een paar dagen na of zoiets. ;p